Από ότι πάσχουν όσοι ανεβάζουν συνέχεια selfies με τις αθλητικές επιδόσεις τους;

Και για να το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή, δεν το λέμε εμείς αυτό, οι επιστήμονες το λένε...

Σκεφτείτε το λίγο. Πόσες φορές κάθε μέρα βλέπετε αναρτήσεις φίλων και γνωστών σας στα κοινωνικά δίκτυα όπου φωτογραφίζονται μπροστά στον καθρέφτη του γυμναστηρίου, σε κάποιο τερέν, σε κάποιο crossfit box ή σε οποιοδήποτε παρόμοιο μέρος, γράφοντας περήφανες λεζάντες για τις επιδόσεις τους;

«20 χιλιομετράκια στις 7 το πρωί πριν τη δουλειά. Όχι κι άσχημα!» με φωτογραφία τα αθλητικά του και τον Υμηττό στο background ή «No Pain, No Gain!» και το six pack τους να αντικατοπτρίζεται στον καθρέφτη ή φυσικά το κλασικό «#trainhard #workouteveryday #fitnessbliss #stayfit #lovemylife» και άλλα σχετικά hashtags με ηδυπαθείς πόζες δίπλα σε βαράκια, ιμάντες γυμναστικής, κρεβάτια pilates κλπ.

Όλοι έχουμε τέτοιους φίλους, για την ακρίβεια πολλοί από εμάς είμαστε αυτοί ακριβώς οι τύποι. Και καλά κάνουν/κάνουμε, η άθληση είναι ωραίο και σπουδαίο πράγμα.

Τώρα όμως, έρχονται οι επιστήμονες για να αλλάξουν την όμορφη αυτή ατμόσφαιρα. Πιο συγκεκριμένα, μια ομάδα ερευνητών από το Brunel University του Λονδίνου διεξήγαγε μια έρευνα σχετικά με το γιατί τόσοι πολλοί άνθρωποι μοιράζονται κάθε μέρα στα social media φωτογραφίες από τη γυμναστική τους ρουτίνα. Και τα αποτελέσματα μόνο καλά δεν ήταν.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, οι άνθρωποι που είναι τόσο πρόθυμοι να καταγράφουν τις αθλητικές τους δραστηριότητες και επιδόσεις, τείνουν να είναι νάρκισσοι. Ο πρωταρχικός τους στόχος, πάντα σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, είναι να καυχηθούν για το πόσο χρόνο σπαταλούν στο «χτίσιμο» της εξωτερικής τους εμφάνισης. Και, από ότι φαίνεται, αυτού του είδους οι αναρτήσεις στο Facebook συγκεντρώνουν και τα περισσότερα like.

«Οι νάρκισσοι αναρτούν συχνότερα τα κατορθώματά τους, τα οποία εκτελούν έχοντας ως κίνητρο την ανάγκη τους για προσοχή και επιβεβαίωση από την κοινότητα του Facebook», καταλήγει η έρευνα. Ωστόσο, ο τεράστιος αριθμός like που λαμβάνουν δεν σημαίνει απαραίτητα πως οι κομπασμοί τους αρέσουν σε όλους.

Η Dr Tara Marshal λέει πως «παρά το ότι τα αποτελέσματά μας υποδεικνύουν πως στους ναρκίσσους αρέσει να καυχιόνται επειδή λαμβάνουν πολλά like και σχόλια με κάθε τους ανάρτηση, μπορεί οι φίλοι τους στο Facebook να προσφέρουν ευγενικά τη συμπαράστασή τους ενώ κρυφά μέσα τους απαξιώνουν τέτοιες εγωιστικές συμπεριφορές».

Ίσως λοιπόν θα ήταν σοφότερο να αρχίσετε να περιορίζετε τις αναρτήσεις σχετικά με τις αθλητικές σας συνήθειες, αναρτώντας κάτι μόνο όταν αξίζει πραγματικά και είναι ιδιαίτερη περίπτωση και όχι επειδή τρέξατε 3χλμ στον μικρό στίβο του γειτονικού σας σχολείου. Από την άλλη, βέβαια, μπορείτε απλά να συνεχίσετε να κάνετε ό,τι θέλετε.

Αυτός είναι ο μεγαλύτερος φόβος όλων μας!

Υπάρχει λόγος που προτιμάς να ξέρεις από την αρχή ότι όλα θα πάνε στραβά σε μια κατάσταση από το να βιώνεις την ψυχοφθόρα αβεβαιότητα του «μπορεί και να τα καταφέρω». Και ο λόγος αυτός έχει να κάνει με τον τρόπο που είναι «καλωδιωμένος» ο εγκέφαλός σου...

 

Στο ενδιαφέρον αυτό συμπέρασμα - το οποίο επιβεβαιώνει μια κατάσταση που, πιθανότατα, έχουμε ζήσει όλοι μας - κατέληξε μια ομάδα επιστημόνων του University College London. Πιο συγκεκριμένα - και όπως μαθαίνουμε από σχετικό δημοσίευμα της επιθεώρησης Nature Communications (μεταφράζεται περίπου σε «Επικοινωνία της φύσης») - ομάδα ερευνητών του φημισμένου βρετανικού εκπαιδευτικού ιδρύματος, δημιούργησε πρώτα ένα video game στο οποίο ο παίκτης καλείται να ανασηκώσει έναν προκαθορισμένο αριθμό βράχων, κάποιοι εκ των οποίων κρύβουν από κάτω τους ένα φίδι. Στην περίπτωση που κάποιος από τους 45 εθελοντές που συμμετείχαν στο πείραμα έπεφτε πάνω σε κάποιο φίδι, αυτός ήταν υποχρεωμένος να υποστεί ένα μικρό ηλεκτροσόκ.

 

Μετρώντας τα επίπεδα στρες που βίωναν οι παίκτες κατά τη συγκεκριμένη διαδικασία, λοιπόν, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το άγχος που ένιωθε κάθε άνθρωπος ήταν μεγαλύτερο όποτε αυτός αισθανόταν αβεβαιότητα για κάποια επιλογή του παρά όταν αισθανόταν σίγουρος γι' αυτήν - ακόμη κι αν γνώριζε από πριν ότι η επιλογή αυτή ήταν αποτυχημένη, να σημειωθεί...

 

O Dr. Robb Rutledge, εκ των συγγραφέων της μελέτης, αναφέρει το εξής χαρακτηριστικό παράδειγμα, που, πιθανότατα, κάτι σου θυμίζει «Όταν ψάχνεις δουλειά, νιώθεις πολύ πιο ήρεμος όταν θεωρείς δεδομένο ότι θα πάρεις ή δεν θα πάρεις μια θέση παρά όταν αισθάνεσαι αβέβαιος για την έκβαση της αίτησής σου».Το άγχος, βλέπεις, γεννιέται πάντα από την αβεβαιότητα.

 

Αξίζει να αναφέρουμε, ωστόσο, ότι οι εθελοντές που ένιωθαν μεγαλύτερο στρες (ελέω αβεβαιότητας, πάντα) ήταν και αυτοί που τα πήγαν καλύτερα στο να μαντέψουν σωστά τους βράχους που από κάτω τους έκβυβαν φίδια - ένα εύρημα που υπονοεί ότι ο φόβος κι, ενδεχομένως, το δέος που νιώθει κανείς μπροστά στο άγνωστο αποτελεί έναν πολύ χρήσιμο αμυντικό μηχανισμό απέναντι σε καταστάσεις ζωής και θανάτου.

 

Για τον Dr. Sven Bestmann, έτερο συντάκτη της έρευνας «μιλώντας από εξελικτικής άποψης, το συγκεκριμένο εύρημα απλά επιβεβαιώνει ότι, τελικά, το στρες αποτελεί ίσως το καλύτερο εργαλείο για να επεξεργαστείς πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά τα δεδομένα που προκύπτουν όταν βρίσκεσαι ξαφνικά εκτεθειμένος σε ένα νέο, απειλητικό περιβάλλον». Κοίτα να δεις που, όπως είχε πει και Franklin D. Roosevelt, το μόνο πράγμα που πρέπει να φοβάσαι είναι ο φόβος, τελικά...

 

Πηγή: gr.askmen.com

 

{fcomments}

Η διαταραχή Bigorexia πλήττει τους φανατικούς του γυμναστηρίου

Μπορεί να οδηγήσει στην κατάθλιψη, την κατάχρηση επικίνδυνων ουσιών ή ακόμη και στην αυτοκτονία. Ονομάζεται επίσημα μυϊκή δυσμορφία, είναι όμως γνωστή και ως μεγαλορεξία (bigorexia), αντίστροφη ανορεξία ή σύνδρομο του Αδώνιδος.

 

Πρόκειται για μια σοβαρή αγχώδη διαταραχή που κάνει το άτομο να βλέπει τον εαυτό του ως πολύ μικρόσωμο, παρά το γεγονός ότι έχει ανεπτυγμένη μυϊκή μάζα και εντυπωσιακή σωματική διάπλαση.

 

Η διαταραχή πλήττει τόσο τους άντρες όσο και τις γυναίκες, είναι όμως συχνότερη στους πρώτους.

 

Όπως αναφέρει ο Ρομπ Γουίλσον, πρόεδρος του Ιδρύματος Διαταραχής Σωματικής Δυσμορφίας, «γνωρίζουμε ότι περίπου το 10% των αντρών που πηγαίνουν στο γυμναστήριο εκδηλώνουν μυϊκή δυσμορφία», συμπληρώνοντας πως αρκετά ακόμη περιστατικά περνούν απαρατήρητα επειδή λίγοι είναι αυτοί που γνωρίζουν τι ακριβώς είναι η εν λόγω διαταραχή.

 

«Η μυϊκή δυσμορφία αφορά στην υπερβολική ανησυχία του ατόμου ότι η σωματική του διάπλαση και η μυϊκή του μάζα δεν είναι αρκετά ανεπτυγμένη», εξηγεί ο Γουίλσον. «Το άτομο ανησυχεί για την εμφάνισή του, η αυτοεκτίμησή του είναι χαμηλή και αισθάνεται έντονο άγχος. Σε ορισμένες περιπτώσεις, το άτομο βυθίζεται στην κατάθλιψη και την απελπισία και δεν αποκλείεται να επιλέξει ακόμη και την αυτοχειρία», επισημαίνει ο Γουίλσον.

 

Πιθανές ενδείξεις μεγαλορεξίας είναι οι εξής:

- υπερπροσπάθεια στο γυμναστήριο

- «παθολογική» γυμναστική, σε βαθμό καταναγκασμού

- κατάχρηση συμπληρωμάτων και αναβολικών

- εμμονή με τη θέα του σώματος στον καθρέφτη

- ευερεθιστότητα και ξεσπάσματα θυμού

- κατάθλιψη και/ή μανία

- πανικός σε περίπτωση αποχής από τη γυμναστική

- γυμναστική ακόμη και κατά την ανάρρωση από τραυματισμό

- προτεραιότητα η γυμναστική έναντι της οικογενειακής και κοινωνικής ζωής

 

Πηγή: www.onmed.gr

ω

 

{fcomments}